OPLUCHTING

hele fabel

click here for English

OPLUCHTING

Het lieveheersbeestje was weer een keer thuis.(1) Hij had maar een klein huis want meestal was hij op pad, hij reisde wat af. Het lieveheersbeestje werd namelijk overal gevraagd om zijn kunsten te vertonen. Hij was heel goed in bewegen op muziek. Als er muziek klonk en het lieveheersbeestje bewoog erop, dan emotioneerde dat de toeschouwers, nog meer dan wanneer ze alleen luisterden.
“Dag lieveheersbeestje”, zei de libelle.
“Hoi jij”, zei het lieveheersbeestje en gaf de libelle heel hartelijk twee zoenen. De libelle werd er verlegen van.
“Weet je,” zei de libelle, “ik heb het nooit durven zeggen, maar ik moet vaak huilen als ik jou zie bewegen op muziek.”
De libelle hapte even naar adem. Dit was wel een hele lange zin voor iemand die eigenlijk niet durfde te praten tegen het lieveheersbeestje omdat hij haar altijd zo ontroerde.
“Oh,” zei het lieveheersbeestje, “mijn tranen stromen ook vaak als ik de bewegingen bedenk en instudeer.”
“Echt?”, zei de libelle, die daar verbaasd over was.
“Echt!”, zei het lieveheersbeestje, dat het best wilde uitleggen: “Muziek is trilling en als die trilling bij je past, dan zet die je in beweging. En als het jouw meest passende beweging is dat je gaat stromen, dan lopen de tranen over je wangen.”
“En”, voegde het lieveheersbeestje er aan toen, “dat lucht op.”
“Ja”, zei de libelle, die dat herkende. “Dat lucht op. Dan ben ik opeens een stuk minder benauwd. Zouden er soms te veel tranen in mijn lijf zitten? Ik ben zo vol en dan sta ik strak gespannen en voel me meer dan er in mijn lijf past.”
“Misschien”, zei het lieveheersbeestje, “kun je het jezlf gunnen wat vaker muziek te voelen, dan stroom je geregeld door.”
Het lieveheersbeestje gaf de libelle een dikke knuffel.
“Dank je”, fluisterde de libelle en van ontroering rolde er een traan over haar wang.
“Tranen”, zei het lieveheersbeestje, “zijn troosters. Ze strelen je wangen.”
En het lieveheersbeestje liet de knuffel overgaan in een zwierende pirouette.
“Dank je,” zei de libelle weer, “dank je! Jouw kunst maakt me los en doet me stromen.”
Wauw, dacht de giraf, die het van een eindje zag gebeuren, wat mooi! Ze slaakte zo’n zucht die zo lekker oplucht. En wat fijn, vond ze ook, dat er zo’n heerlijk woord voor is: katharsis.
Dat kunst je opfrist.
En in haar hoofd gaf ze katharsis een kusje op de wang.

(1) Het idee om het lieveheersbeestje te laten bewegen op muziek en daarmee te ontroeren, is een knipoog naar de Zwitserse kunstschaatser Stéphane Lambiel die in 2005&2006 wereldkampioen werd en zilver won tijdens de Olympisch Spelen in 2006. Van jongs af aan was dit zijn lievelingsdier omdat gezegd werd dat ze geluk brengen en zo werd het lieveheersbeestje zijn symbool, ook op spandoeken en in andere uitingen van zijn fans.
Na de Olympische Spelen van 2010 (4e plaats) is hij zich gaan toeleggen op het schaatsen van artistieke programma’s tijdens gala’s. Bevrijd van de regels van wedstrijdprogramma’s, laat hij vooral zijn gevoel voor de muziek spreken. Op YouTube zijn daarvan prachtige filmpjes te vinden. Het karakter van het lieveheersbeestje staat verder op zichzelf.

Hier zijn 4 linkjes naar videos:
klik hier (met op 0:10 het lieveheersbeestje)
klik hier (vrolijk)
klik hier (drama)
klik hier (Stéphane als coach)

Meer fabels lezen? Dat kan in mijn boek met fabels dat is uitgegeven bij BoekScout.
Het boek is tweetalig: Nederlands-Engels
Meer informatie over het boek lees je: hier
Rechtstreeks bestellen kan: hier bij BoekScout of: hier bij Bol.com
Interview lezen in de krant voor achtergrondinformatie kan: hier

*Zoals bij alle fabels, zijn de verhalen spiegels voor de mensen. Via de karakters van de dieren, kijk je eigenlijk naar jezelf en onze maatschappij. De fabels zijn beschouwelijk, maar levendig beschreven en met vleugjes humor.*

Volg me op:
facebook: Femmka – Reflecties
twitter: @Femmka77

One thought on “OPLUCHTING

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.